आज कासट पेट्रोल पंपावरून येताना मृत्युंजय मंदिरापाशी थांबलेच. दररोज संध्याकाळी जाताना वाटायचे कि थांबावं आणि फुलं घ्यावीच केसात माळायला. फुलांसाठी जीव टाकणं हे लहानपणापासूनच होतंच . कुंद, मोगरा, देशी गुलाब, नेवाळी( माझ्या मैत्रिणीकडे हे झाड होतं.), जाई-जुई, शेवंती आणि सोनचाफा. सगळ्या फुलांना एक एक करून न्याय मिळायचाच. आणि कस काय माहित नाही पण हे कुठेतरी थांबलं. technology च्या महापुरात प्रचंड वेगाने चाचपडताना ( हो कारण अजूनही मला असंच वाटतं की technology ही सर्वात मोठी गर्ता आहे ,' मारियाना' नाही. ) मनापासून आनंद देणाऱ्या गोष्टी विसरूनच गेल्यासारख्या झाल्या होत्या. पण काही दिवसांपासून मात्र आवर्जून निशिगंध घरात यायला लागला, मोगरा उशाशी असायचा, देशी गुलाब मात्र पुण्यात फार कमी दिसला.
आज मात्र मी ठरवून सोनचाफा आणला आणि केसात माळलाच. आणि वाटलं हेच ते. आपलीच एखादी हरवलेली गोष्ट एकदम सापडावी तसं झालं. आपण miss करतो त्या अशाच छोट्या छोट्या गोष्टी. ज्या आपल्यासाठीच असतात आणि आपल्याला फक्त आनंदच देतात.
त्या नंतर net वर हा फोटो दिसला. असं वाटलं खरच की ज्या बोटानी रोज आपण keyboard आणि mouse ला दिवसभर कुरवाळत असतो त्याच बोटांनी एखाद फुल माळायला काय हरकत आहे.
खरतर ही अगदीच छोटी गोष्ट आहे पण ती मला खूप खुश करून गेली खरी.:)) एक मस्त योगायोग.
